แกล้งหลอกผีบนตึก

Home / เรื่องผีๆ / แกล้งหลอกผีบนตึก

เราอยู่เชียงใหม่ เรียน ม เอกชนที่มีอุโมงค์ลอด แต่เราเรียนสมัยที่ยังไม่มีอุโมงค์
ถนนวงแหวนยังไม่ผ่านตึกที่เราเรียนอยู่ข้าง ๆ ตึกฟู้ดไซน์ สมัยนั้นฝั่งตรงข้ามตึก
ยังเป็นแค่ลานจอดรถเล็ก ๆ เลยนั่นไปก็จะเห็น “เมรุเผาศพ”เรื่องมันเกิดตอนเรียนใกล้จบ
ต้องทำโปรเจคบริษัทจำลอง เรากับเพื่อนอีกคนต้องอยู่จนดึกเพื่อนเขียนโฟล์วชาร์ต

พวกเรานั่งกันตรงม้านั่งชั้นสามด้านปีกตะวันตก ซึ่งถ้าชะโงกหน้าออกไปก็จะเห็นห้องพักอาจารย์
จำได้ว่าตอนเกือบสี่ทุ่มยังแวะไปทักอาจารย์ท่านหนึ่งที่อยู่ดึกกำลังดีเฟนข้อสอบอยู่
เรากับเพื่อนทำงานกันถึงตีสองกว่า ๆ ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมาจากปีกตะวันออก เข้าใจว่าเป็นอาจารย์
ตัดสินใจจะแกล้งอาจารย์ เราไปแอบอยู่มุมตึก เพื่อนก็นั่งกลั้นหัวเราะอยู่ที่โต้ะ
(ปล ท่านเป็น อาจารย์สาว และค่อนข้างสนิทกัน) ไอ่เราก็รอจังหวะ เสียงฝีเท้าเดินมาใกล้มาก ๆ

กะว่าได้ที่ละ กระโดดออกไป “จ๊ะเอ๋”……………….ว่ า ง เ ป ล่ า ไม่มีอะไรเลยแม้แมวสักตัว
ตอนนั้นอึ้งละ แต่ต้องคุมสติ เพราะเพื่อนเริ่มเงียบ (ทั้งตึกอยู่กันสองคน) เราไม่พูดอะไร ทำหน้านิ่งๆ
บอกมันเก็บของ ตอนนั้นเพื่อนจะร้องไห้ละ เก็บแบบรวดเร็ว กวาดทุกอย่างแจ้นลงบันไดทีละ 4 ขั้น
(ดีไม่ตกบันไดตาย) มาถึงชั้นหนึ่งยืนหอบอยู่ลุงยามแกเดินมาพอดี ถามว่าเป็นอะไรกัน
วิ่งหอบมาเชียว เราถามแกว่า อาจารย์กลับไปเมื่อไหร่ แกบอกกลับไปตั้งแต่ยังไม่ห้าทุ่ม
ตอนนั้นเพื่อนร้องไห้แล้ว “แกแล้วที่เราเจอมันคืออะไร” ลุงยามแกเลยถามกลับว่าเจอดีมาล่ะสิ

ประสบการณ์เรื่องผี

แกหัวเราะ นั่งเป็นเพื่อน แล้วก็เล่าให้ฟังว่ายามอย่างพวกลุงเจอมาหมดละ
คนขวัญอ่อนอยู่ไม่ไหวก็ลาออก อย่างลุงที่เจอบ่อยคือผีแม่ลูกที่มักจะอุ้มหรือจูงลูก
เดินหายไปทางตึกข้าง ๆ (อันนี้เพื่อนเราเจอตอนโพล้เพล้ ใช้ตู้โทรศัพท์อยู่ หันกลับมาเจอ
ผู้หญิงอุ้มรออยู่หน้าตู้ก็เลยรีบวางสาย หันกลับมาเค้าก็หายไปแล้ว ตอนนั้นมันยังไม่คิดว่าเป็นผี
จนลุงยามเล่าให้ฟังนั่นแหละ ร้องไห้หนักกว่าเดิมได้ยินบ่นพึมพำว่า “ถึงว่า ทำไมหายไปเร็วอย่างงั้น”
ลุงยามบอกว่าลักษณะแบบเราก็เคยเจอ กำลังจะปิดประตูตึกที่เป็นประตูม้วนต้องดึงลง
(เป็นตึกเก่าอยู่อีกฝั่งของสระน้ำ) ได้ยินเสียงวิ่งลงบันไดมาอย่างเร็ว แล้วมาหยุดอยู่หน้าแก
โดยมีประตูม้วนกั้นอยู่ แกก็บ่นว่าไปอยู่ที่ไหนมา ลุงไปดูห้องน้ำทุกชั้นแล้วนะทำไมไม่เห็น
พูดพรางยกประตูขึ้นก็เจอแต่ความว่างเปล่า

มีเหตุการณ์หนึ่งที่เล่นเอายามรุ่นหนุ่มลาออกไปหลายคน แกเล่าว่า คืนนั้นประมาณตีหนึ่งตีสองได้
แกได้ยินเสียงโครมครามมาจากห้องสมุด (ห้องสมุดเก่านะคะ ปัจจุบันไม่น่าจะใช่ห้องสมุดแล้ว)
เสัยงดังเหมือนใครมาล้มตู้หนังสือ แกก็ไปเกณฑ์ยามทั้งหมดเลย พากันมาล้อมไว้ กะว่าจับได้แน่
เสียงก็ยังโครมครามอยู่ข้างใน ทุกคนได้ยินกันหมด พอได้สัญญาณก็ไขประตูเข้าไป กะบุกเต็มที่
ปรากฏว่าไม่มีอะไรเลย ทุกอย่างเรียบร้อยปกติมาก ตู้หนังสือก็ปกติไม่ได้ล้มเลยสักตู้

งานนี้ยามลาออกไปหลายคน  บางคืนแกก็เห็นผู้หญิงเดินอยู่บนหลังคาตึก เรียกว่าเห็นจนชิน
“แต่หนูไม่ชิน” แกหัวเราะแล้วก็อยู่เป็นเพื่อนจนฟ้าสาง ถึงได้ขี่มอไซร์กลับบ้าน
(แกคงกลัวเราไปเจอระหว่างทางน่ะ เพราะจากตึกที่เราอยู่ ไปจนถึงทางออกหน้า ม.
ผ่านจุดที่เล่ามาทั้งนั้น) ก็เลยให้กลับตอนฟ้าสาง ท่าทางแกคงมีวิชาอยู่บ้าง ตอนนี้ไม่รู้มีรึเปล่า
รึอาจจะมีเยอะกว่าเดิม ถนนตัดใหม่ อุบัติเหตุก็เยอะ เหอ เหอ

ขอบคุณแหล่งที่มา : https://pantip.com/topic/32030480