เรื่องเล่าหลอน ใต้สะพานพระราม 7

หน้าแรก/เรื่องสยองขวัญ/เรื่องเล่าหลอน ใต้สะพานพระราม 7
เรื่องเล่าหลอน ใต้สะพานพระราม 7

เรื่องมีอยู่ว่าเราเป็นเด็ก ตจว.เข้ามาศึกษาในกรุงเทพฯ ทีนี้เพื่อนสาวของเรา
จะเข้ามาเที่ยวมาหาเราก็นั่งรถจะไปรับเพื่อนที่อนุสาวรีย์ชัย โดยมีเพื่อนอีก 2คน
นั่งรอตกปลาอยู่ที่ใต้สะพานพระราม 7 ตอนนั้นเป็นเวลา 2ทุ่มหน่อยๆ
กว่าจะนั่งรถไปรับเพื่อน-นั่งรถกลับ คนในกทม.น่าจะรู้ดี
ว่ามันเสียเวลาอยู่ในรถเมย์ยาวนานมากแค่ไหน 555

หลังจากเจอเพื่อนแล้ว เราก็นั่งรถเมย์กลับมาด้วยกันตอนนั้นก็ประมาณ 4ทุ่มกว่า
เราทั้งคู่หอบหิ้วขนม มาลงที่ป้ายจรัญสนิทวงศ์ 97
(ซอยนี้โจรชุกชุมมาก มาในคราบถามทางโดนละเข็ดเลย)
ระหว่างที่เดินไปหาเพื่อนก็ไม่มีอะไร เฮฮาปาตี้ ตกปลาได้บ้างไม่ได้บ้าง
ร้องเพลงนอนเล่นกันจนเวลาที่เราจะกลับหอ ช่วงนั้นตี2พอดี พวกเรา 4คน
เดินคุยกันมาเรื่อยๆ ลอดสะพานผ่านโค้งมาหน่อยก็ได้ยินเสียงหมาเห่า..
ต่อมามันก็เปลี่ยนเป็นเสียงหอนโหนหวน (รีบจ้ำสิคะรอไร)

เลยวัดไปได้บรรยากาศมาก ข้างแนวเดียวกับวัดเป็นตึกโรงเรียนเก่าๆ
ที่เขาไม่เปิดทำการแล้ว หญ้าขึ้นรกรุงรังบวกกับความมืดสลับกับแสงไฟข้างทางแล้ว
ขนหัวลุกไปหมด จู่ๆ เพื่อนสาวก็ถามเราว่า

เพื่อนสาว: เธอๆ เห็นคนนั้นมั้ยทำไมเขาสูงจังวะ
เรา: เห็น ก็ไม่สูงเท่าไหร่นิ พอๆกับแกแหละ
เพื่อนสาว: แล้วแก 2 คนเห็นผู้ชายคนนั้นมั้ย
เพื่อนอีก2 คน: ไม่เห็นมีอะไรเลย อ้อคนที่นอนตรงม้านั่งนั้นหรอ?
เพื่อนสาว: ไม่ใช่ คนที่ยืนสิ
เพื่อนอีก2 คน : ไม่เห็น
(จังหวะนั้นเริ่มเดินเข้าใกล้เข้าไปทุกที)
เรา: เอ๊ะ!! แล้วนั้นเขาเป็นเพื่อนกันหรอ ชะโงกไปดูเพื่อนด้วย
(อีกประมาณ 20 ก้าว)
ทันใดนั้นเสียงพูดคุยก็หยุดลง เมื่อสิ่งที่เรากับเพื่อนสาว
เดินถามกันมาตลอดทางหันมามองเราทั้งคู่
(อีก10ก้าว)
เรา: นั่นไม่ใช่คนมันเป็นเงาว่ะ แล้วเขาก็คงไม่ใช่เพื่อนกัน (กระซิบบอกเพื่อนสาว)
เพื่อนสาว: กูเห็นแล้ว O_o!!
(อีก7ก้าว)
เงาร่างผู้ชายคนนั้นก็เดินถอยหลัง หายเข้าไปในต้นไม้ซึ่งมีป้ายโฆษณาใหญ่บัง

เราดึงมือเพื่อนสาวมาจับไว้ และมองไปรอบๆก็ไม่เห็นมีใคร
จนเดินผ่านที่เงานั้นหายเข้าไปในต้นไม้เราพบตาแก่ๆ
นอนอยู่บนม้านั่ง เขาไม่ได้ตายเขาเมา…
และยังขยับตัวได้ เรา งง กับสิ่งที่เห็น เลยวิ่งวนรอบต้นไม้ต้นนั้น
ขณะที่วนรอบที่1 จากซ้ายไปขวา และขวามาซ้าย

เราเจอผู้ชายคนหนึ่ง สูงไว้ผมรากไทรยาวประมาณประบ่า
ยืนหันหน้าเข้าหาเชิงสะพานพระราม7 แล้วสีไวโอลินอยู่ เราเดินข้ามฝาก
เพื่อจะไปดูหน้าเขา ใกล้ถึงตัวเขาเข้าไปทุกที กำลังจะเอื่อมมือไปสะกิด
เราก็ชุกคิดขึ้นมาแปปนึง วิ่งเข้ามาในหัวว่า “คนสีไวโอลิน เหี้_ย ไรวะ ไม่มีเสียง”
เท่านั้นล่ะ! วิ่งแทบไม่ทัน จับมือกับเพื่อนวิ่งหาซอยและวิ่งไปเข้าห้องให้เร็วที่สุด
กลับมาถึงที่ห้องก็ตัวสั่นไปหมด เหมือนขวัญหายอ่ะ เราหยิบพระมาแขวนที่คอ
แล้วสวดมนต์ แผ่เมตตา ให้เขาทั้งคู่

ขอบคุณแหล่งที่มา : https://pantip.com/topic/38501612